صدای کفش های تق تقی سفید رنگش روی سرامیک های سبز کف شرکت همه غیر از خودش را کلافه کرده بود. با آن ابتکار شخصی که در کودکان بی پایان است گویا به طور ذهنی برای خود لی لی ای ترسیم کرده بود که او را به جنب و جوش وا می داشت در هر بارجست و خیز موهای خرمایی روشنِ پر پشت اش همچون آبشاری به روی شانه سرازیر می شد. بلوز بافتنی قرمز رنگش که تا بالای زانوهایش را پوشانده بود به تنش زار می زد. آستین بلوز از مچ دستش پایین تر می آمد شلوار تنگ جین قرمز رنگ او هرگز مانع ورج و وورجه کردنش نبود. هر از گاهی یکی از همکاران چشمی به سویش چپ می کرد و او هم که در زیرکی روی دست نداشت انگشت سبابه را به نشانه شرم میان لب های کوچک و رنگ پریده اش نگه می داشت و چشم های عسلی نسبتا درشت خود را به زمین می دوخت و عقب عقب می رفت تا با لمس گوشه ای از لباس مادر باز احساس امنیت کند. گویی آغوش مادر تنها پناهگاهی بود که او را از گزند چشم های هیولا وار این جماعت حفظ می کرد. مادر در گوشش زمزمه می کرد که اگر دختر خوبی باشی و دست به چیزی نزنی بعد از اتمام کار تو را به پارک خواهم برد با این جمله شوری دوباره در دخترک پدیدار می گشت انگار نه انگار همین چند دقیقه پیش به او تذکر داده بودند که ساکت باشد. مادرش با دندان لب پایینی اش را گاز گرفت و گفت: هیس... سپس او را بوسید، بغل کرد و روی صندلی نشاند کیک و آبمیوه ای نیز به او داد تا نوش جان کند و قدری آرام گیرد نوازش او در حکم پرتو جانبخشی بود که گیاه را سبزی و طراوت می بخشید. دخترک پاهایش را در هم قفل کرد و شروع به تاب دادن نمود تا احتمالا در این فاصله سرگرمی تازه ای جستجو کند. مقداری از خرده های کیک روی بلوزش ریخته بود. برخاست تا روی زمین بریزند و بیش از این اسباب زحمتش نباشند. دوباره شروع کرد به سرک کشیدن به این اتاق و آن اتاق به گفتگوهایی که میان افراد در می گرفت گوش می کرد بی آنکه چیزی بفهمد در چشم شان زُل می زد. گاهی هم که مذاکرات بالا می گرفت و تُن صداها بالا می رفت احساس ناامنی او را به مادر می رساند. به سان پرنده ای که در قفس گرفتار شده و خود را  به دیواره ی قفس می کوبد شاید مفری یابد و خود را وارهاند به مادر مشت می کوبید و بهانه گیری می کرد کم کم صدای پرسنل یکی یکی در آمد که اینجا مهد کودک نیست...! زن بیچاره با دستپاچگی از ترس آنکه مبادا نانش از کف برود، کشیده جانانه ای نثار جگرگوشه اش کرد و در گوشش گفت: اگر صدایت در بیاد می کُشمت. سپس به پاک کردن میز ادامه داد. دخترک مغموم با گونه ی سرخ شده بی صدا به گوشه ای خزید بی آنکه اشکی بریزد منتظر ماند تا مادر به کارش برسد. هیچ کدام ازحرکات او از نظرم دور نماند مطیع کردنش کار دشواری به نظر نمی آمد رفته رفته طاقتم سر آمد و برخاستم و به نوشت افزار فروشی بغلی رفتم یک کتاب شعر و رنگ آمیزی و یک جعبه مداد رنگی خریدم و برگشتم. دخترک انگار مسئول ثبت ورود و خروج ها باشد به دقت همه آمد و رفت ها را زیر نظر داشت به محض آنکه صدای باز یا بسته شدن در می آمد سرش را بر می گرداند، شاید منتظر پیک خوش خبر یا یک هم بازی هم سن و سال بود. صدایش کردم وکتاب ها و جعبه مداد رنگ را به دستش دادم. برق شادی در چشمان معصوم اش می درخشید فریاد زد: مامان مامان ببین این خانومه چی برام خریده .... مادر به او اخم کرد و با نگاهی که گویی دنیای از قدردانی را نثارم می کرد لبخند زد چهره اش نقشی از بردباری و بخشایش را در خود نهفته داشت. دخترک که تا چندی پیش هر چه چشمش می دید دلش می خواست اکنون در گوشه ای از میز کارم چنان مشغول رنگ آمیزی شده بود که گویی همه آنها را موقتا به دستش سپرده بودند. گهگاهی سئوال می کرد این چه رنگی است؟ یا از خط بیرون زدم چکار کنم؟ خلاصه برای مدتی سرگرم بود تا اینکه خسته شد و به سراغ کتاب شعر رفت، خواست تا آن را برایش بخوانم. هنگامی که برایش شعر می خواندم روی پاهایم نشسته بود گاه انگشت کوچک و نحیف خود را به روی تصاویری که برایش جالب بود می گذاشت، سراپای وجودش چشم و گوش شده بود با یک دست کتاب را گرفته بودم و انگشتان دست دیگرم در لابلای موهای پر پیچ و تاب نرم و لطیفش گیر کرده بود گویی هیچ شتابی برای بیرون کشیدن شان از این مخمسه دلچسب نداشتم که یک دفعه با آهنگ کودکانه پرسید: چه بوی خوبی می دی، کِرِم زدی؟ ناخودآگاه به شیرین زبانی و سئوالی که از کنجکاوی اش سرچشمه می گرفت، خندیدم و بی اختیار بینی اش را میان دوانگشت فشردم و گفتم: نه شیطون این بوی عطرِ.

چندی بعد"مهسا" کمی آن سوتر روی مبل به خواب نیمروز فرو رفت گویی خواب خانه شکلاتی را می دید که هر از مدتی تبسمی شیرین را روی لب های کوچک اش می نشاند. همکارم با پالتو روی او را پوشاند. مادرش که کار نظافت را به اتمام رسانده بود برای دریافت دستمزد وارد اتاق شد مهسا را در خواب ناز دید. تشکر کرد و گفت: ببخشید خیلی اذیت کرد بچه است نمی فهمد. هفت هشت ماهی می شود که او را می شناسم زنِ زیبا، زحمتکش و قانعی است و از همه مهم تر دستش نیز به سان بعضی نظافتچی های دیگری که قبل از او به اینجا آمد و شد می کردند چسبناک نبود. او که پیشتر از آن هرگز از زندگی خصوصیش نگفته بود لب به درددل گشود و گفت: ما 5 تا خواهر بودیم پدرم همه را 15 سال نشده شوهر داد حالا من 3 تا بچه دارم یکی 19 ساله یکی 14 ساله و یکی 5 ساله، شوهرم تازه دو ماهی است اعتیادش را کنار گذاشته و خدا را شکر پاکِ پاک شده اما قرص هایی مصرف می کند که خیلی گران در می آید از طرف دیگر پسر دوم ام دیروز به قصد بازی و هم صحبتی با دوستانش به پارک سر کوچه رفت آنجا با چند نفر دیگر دعوایشان شد کار به چاقو کشید پس از آن بازداشت شد اکنون به قید وثیقه آزاد است. از دو نفرشان رضایت گرفتم اما سومی رضایت نداد پسر کله شقی است، دوستانش همه فرار کردند او گیر افتاد اکنون باید جور همه را من بکشم. هزینه بیمارستان، 500 هزار تومان جریمه نقدی و 6 ماه زندان برای او بریده اند نمی دانم چه خاکی به سرم بریزم برای خرید زندانش هم روزی 4 هزار تومان باید بدهم. صحبت های نان آور خانواده  به اینجا که رسید قطره اشکی از روی گونه اش غلتید و روی پشت دست چپش افتاد. گردش روزگار پرتگاه سهمگینی را پیش پایش گذاشته بود هنوز از دردسرهای شوهر خلاص نشده سنگ پسرک نادان ته چاه افتاده بود...